20 Ocak 2012 Cuma

Kafayı Yemiş Parodi

Büyük bir pişmanlık yüzünden delirmiş olabilir miyim ? İnsan başkasının yaptığı şeyden pişman olmaz, kendi yaptığım hatanın pişmanlığıyla birlikte oturuyorum bu bankta sanırım aklımdan geçirdiğim son aklım başımda cümleler bunlar olacak.

Kaç gündür buradayım bilmiyorum, belki de hiç burada olmadım.Denizin en dibinde kocaman bir kaya var, işte onun üstünde oturuyorum.Tek başına büyük bir dalga kıran gibi.Kalkıyorum biraz daha geriye gidiyorum.Şimdi sahilde yürüyenler beni görebiliyor.Bense avazım çıktığı kadar bağırıyorum moda sahilinden denize, ne diye bağırdığımı bilmiyorum, bağırdıkça gözümden yaşlar akıyor, aktıkça sesim çatallaşıyor, dalgalar slow motion olup geliyor üstüme az önce oturduğum kaya hepsini kırıyor.Benim içimde de böyle bir şeye ihtiyacım varmış o kayayı gördükçe hatırlıyorum.

Sanırım kafayı yiyeli çok zaman geçmedi, en son sevgilimim yanına giderken sakallarımı düzeltmiştim hala fazla bozulmuş değiller.Aynaya bakmayalı çok oldu gibi geliyor ama düzgün olduğunu hissediyorum.Sahilde bir bankta sakince denize bakarken birden sinirlenip ayağa kalktığımda ‘’Ne diyorsun lan oradan?’’ diye bağırıyorum, o sırada sahilde yürüyen bir çift bana garip garip bakıyor ne ile kim ile kavga ettiğimi çözmeye çalışır gibi, kız erkeğe deli galiba diyor, erkek hiç de deliye benzemediğimi söylüyor arkalarına baka baka yürümeye devam ediyorlar.Ben o sırada sinirlendiğim esintiyle sorunumu çoktan çözmüş tekrar banka oturmuştum.

Yanımdayken kendimi hep iyi hissederdim.Ama O iyi değilken bende iyi hissedemiyordum.Belli etmiyorum ama o iyi olana kadar bende değilim.İyi olsun diye iyiymiş gibi yapıyorum, içim kan ağlayarak duruma saçma bakış açıları getirip hafif gülümseme havası yaratmaya çalışıyorum.Ama olmuyor, durduramıyorum içimdeki üzüntüyü ağlarkan elimi yanağına götürüyorum.Ağlıyor bir şey söylemiyor ama bakışlarından çok şey anlıyorum.Sonra pişmanlığımı anlatıyorum, bir anlık karamsarlığıma denk geldi olmamalıydı diyorum.Kafamdaki durmayan ses, sen her zaman karamsarsın diyerek zorluyor beni.Gözlerimi silmek için bir an gözümü kapatıyorum.Açtığımda ise hiç kimse yok, uzaktan bana sanki deminden beri burada tek başıma oturuyormuşum kendi kendime konuşuyormuşum gibi bakanlar dışında.


Sanırım buraya kadardı, ya da yazmaya başladığımda buradan sonrasını unuttum.Ama buradan sonrası hiç olmamış gibi geliyor, buradan öncesi de hiç olmadı…

2 yorum: